De nasleep van 7 oktober heeft mijn kijk op het Midden-Oosten volledig veranderd. Ik heb Israël altijd niet leuk gevonden, maar in het verleden had ik ook geen bijzondere affiniteit met de Palestijnen. Wat de Palestijnse weerstand me de afgelopen drie jaar heeft laten zien, is ware heldhaftigheid en ware opoffering. Ze hebben (en blijven) de meest kwade entiteit ter wereld het hoofd bieden, en geven letterlijk alles wat ze hebben. Ik voel me op een veel dieper niveau met hen verbonden dan ik ooit zou kunnen sympathiseren met de psychotische, moordzuchtige Joden waarmee ze te maken hebben. De Palestijnse zaak heeft me simpelweg gewonnen. Duidelijk, veel mensen voelen hetzelfde.