Er is niets treuriger dan iemand die in de dertig is en nog steeds niet heeft geleerd om oprecht te zijn, die nog steeds regelmatig sarcastisch is, die voor alles een opmerking heeft, die mensen constant beoordeelt. Ze zien er gewoon verloren en klein uit. Omdat ze dat zijn. Deze mensen zijn meestal best slim, ergens in het midden van een organisatie, maar te bang of laf om voor de grote baan te gaan of het grote risico te nemen, en een deel daarvan is dat ze hun eigen oordelende stem horen die blijft hangen in geval van falen. Als hun leeftijdsgenoten slagen, zeggen ze geluk en zeggen ze vriendjespolitiek en zeggen ze dat ze niet zo goed zijn. Ze zeggen alles behalve de waarheid, namelijk dat de mensen die ze bekritiseerden daadwerkelijk hebben geprobeerd en kritiek hebben durven ontvangen. Er is geen prijs voor potentieel. En er zijn geen vrienden voor de cynici, alleen medeleven, bereid om anderen in hun kring van klaagzang te trekken. Genoeg opmerkingen. Doe eigenlijk iets. Wees blij voor mensen. Er is een grote kans dat als je de cyclus niet doorbreekt voor je veertigste, je dat nooit zult doen.