De aankondiging van Cari heeft een debat op gang gebracht over institutionele blockchain-infrastructuur. Veel van de discussie richt zich op de technische architectuur. Maar eerst, overweeg de businesscase van propriëtaire versus open standaarden. Het bestuur van propriëtaire netwerken zoals Canton of Tempo zal worden gecontroleerd door een kleine groep met onevenredig veel stemgewicht. Het is "permissionless", maar om deel te nemen moet je een Google Formulier indienen met ondoorzichtige toelatingscriteria. Het is onduidelijk wie beslist. In de loop van de tijd zullen de meest invloedrijke deelnemers de voorwaarden voor toegang en prijsstelling bepalen. Als je een bank bent die dit vandaag evalueert, herken je het patroon van SWIFT en Visa: vroege gevestigde spelers die structurele voordelen veiligstellen terwijl late toetreders de kosten absorberen. Dit is wat we van banken horen. Iedereen wil zijn eigen SWIFT-killer bouwen. Niemand wil zich aansluiten bij de SWIFT-killer van iemand anders. Ethereum is de enige afwikkelingslaag waar die dynamiek niet kan plaatsvinden, omdat geen enkele entiteit het kan vastleggen. Het is de enige plek waar elke deelnemer permanent kan vertrouwen dat geen enkele toekomstige coalitie de regels tegen hen zal herschrijven. Dat is wat Ethereum de enige speltheoretische evenwichtstoestand maakt als een wereldwijde afwikkelingslaag voor institutionele financiën die op lange termijn werkt.