Deze scène is perfect. De twee schermen die in het midden splitsen geven de indruk van een spiegel. De moderne Narcissus ontmoet zijn grootste angst. Alles is hier. De ongemakkelijke gebaren. De vloed van Pepsi die de obsessieve eigenschappen van het personage onthult. De onmogelijkheid om een woord te vormen. Narcissus overdenkt in ontzag wat hij had kunnen zijn in een parallelle realiteit, als het niet voor de genetische loterij van het leven was. Het is het moment waarop hij zich realiseert dat dit de energie is waar hij op leeft.