Dit zijn de Oekraïense soldaten die Amerika nu nodig heeft en niet heeft. Ze deinst niet terug voor drones. Ze raken niet in paniek onder artillerie. Ze hebben vier jaar lang elke mogelijke les geleerd die moderne oorlogsvoering een mens kan bieden, en ze staan nog steeds rechtop. In de modder. Tegen Rusland. Glimlachend. Als je Amerikaan bent en je geeft om Amerikaanse levens, en ik bedoel echt geven, niet de vlag op de bumper zorg, dan zijn dit de mannen die je naast je zonen en dochters wilt hebben wanneer Iran stopt met een luchtaanval en begint met een straatgevecht. Niet omdat ze moedig zijn. Moed is goedkoop. Omdat ze precies weten hoe ze mensen levend naar huis kunnen brengen. Ze hebben elke fout gemaakt zodat jouw kinderen dat niet hoeven te doen. Niemand op aarde doet dit beter. Niet de Britten. Niet de Israëliërs. Niemand. Hier is de ongemakkelijke waarheid over luchtmacht. Het beëindigt geen oorlogen. Dat heeft het nooit gedaan. Iran zal elke aanval absorberen, zich verspreiden onder de bevolking en blijven doelen in de regio aanvallen totdat iemand, ergens, daadwerkelijk soldaten op de grond moet zetten. Stedelijke oorlogsvoering. Van dichtbij. Het soort vechten dat kisten vult en politieke carrières beëindigt. Dat is precies het moment waarop het hebben van Oekraïners aan je zijde stopt met een buitenlands beleid gesprekspunt en begint met het verschil tussen een soldaat die naar huis komt of een gevouwen vlag op een luchthaven. De meest ervaren strijders op de planeet zijn Oekraïens. Ze kennen elke drone-tactiek, elke hinderlaag, elke truc die deze tijd van oorlogsvoering heeft voortgebracht. Ze hebben het allemaal op de harde manier geleerd. En ze waren echt, oprecht, bereid om elk laatste beetje met Amerika te delen. In plaats daarvan heeft Washington een jaar lang hun president publiekelijk vernederd. Hoeveel Amerikaanse levens is die beslissing eigenlijk waard? Iemand in het Witte Huis zou die rekensom waarschijnlijk moeten maken. Gandalv / @Microinteracti1