Proberen een "echte CEO" te zijn was een van mijn ergste fouten: We lanceerden Gainsight in mei 2013 en organiseerden onze allereerste Pulse-conferentie voor de klantensuccesindustrie. Het evenement zou later de standaard worden, met duizenden jaarlijkse deelnemers. Ik deed mijn typische "cringe-maar-liefdevolle" ding en belandde op de keynote-podium in verbluffende zonnebrillen. Later had ik een voetbalhelm op en deed ik een echt slechte Heisman-pose. Je moest er bij zijn. Hoe dan ook, het evenement was een groot succes. Ik denk dat mensen gehecht raakten aan onze eigenzinnige cultuur. We haalden dat jaar meer geld op en waren op weg om een echt bedrijf te worden. In januari 2014 waren we vier maanden verwijderd van Pulse 2014. We groeiden op en ik wilde dat ook. Dus huurde ik een spreekcoach in om mijn spel naar een hoger niveau te tillen. Ze was goed aangeschreven en zeer goed in haar vak. En ze zei: "Nick - je moet professioneler zijn. Geen vreemde outfits. Spreek langzaam. En stop met zo enthousiast te zijn - het is vreemd. Lees ook het script van de prompter." Dus deed ik dat. En Pulse 2014 was VERRE van mijn beste keynote. Ik was robotachtig. Mijn toespraak was geforceerd. Heel weinig glimlachen. Een typische CEO-toespraak. Je kunt het zelf zien op YouTube. Eigenlijk, kijk alsjeblieft niet! Het jaar daarop ging ik weer terug naar mezelf. Geen script. Geen aantekeningen. Mijn typische, frenetic, nerdy, corny zelf. Vol energie. En ja - belachelijke rekwisieten en outfits. In de loop der jaren was ik: * Een robotachtige man uit de toekomst * De tovenaar uit Wicked * Ted Lasso * Een jongen uit de Breakfast Club * En een rapper (die daadwerkelijk op het podium rapte!) Het werkte. En damn, het voelde goed om weer mezelf te zijn.