Anime in het Westen lijkt op een manier die het in Azië over het algemeen niet doet, zo rechts of libertarisch gecodeerd. Ik vermoed dat het komt omdat in de VS de anime-fandom overlapt met contrarian, anti-mainstream ruimtes zoals 4chan, activisme uit de Gamergate-periode en alt-right meme-esthetiek uit 2016. In het geval van Argentinië is het nog explicieter. De libertaire + anarcho-kapitalistische beweging van Javier Milei werd meme-gecombineerd met Chainsaw Man. Aanhangers verkleedden zich als Pochita op bijeenkomsten omdat Milei's "kettingzaagplan" om de overheidsuitgaven te verlagen de vibe van het personage weerspiegelde, en jonge mannelijke fans overspoelden zijn evenementen met anime-energie. Milei duwde zelfs libertaire cartoons zoals Tuttle Twins op de staatstelevisie. In een post-God nihilistisch Westen, waar cartoons steeds meer aanvoelen als voertuigen voor postmodernisme, relativisme of "wokisme," levert anime daarentegen vaak rechttoe rechtaan mythische verhalen - duidelijke goed/slecht (of op zijn minst persoonlijke belangen), transcendentie door strijd, en deugden die tijdloos aanvoelen. Voor veel Westerse kinderen met een hoge openheid en creativiteit programmeerde anime hun psyche met de juiste waarden en gaf het hen genoeg veerkracht om verliezende progressiviteit en decadente socialisme te verwerpen. Gezien de culturele basislijn van Japan - sociaal conservatief, homogeen, en waarden hiërarchie, plicht, hard werken, en harmonie (wa) - zouden de culturele exporten altijd conservatief zijn geweest bij default. Pokémon, Dragon Ball, Fullmetal Alchemist, Tsubasa Chronicle, en Neon Genesis Evangelion zijn allemaal doordrenkt met pre-moderne, universele waarden. De meesten zijn zwaar beladen met thema's over zelfverbetering, heldendom, en plicht. Shonen is in wezen "jongen wordt man door beproevingen" - vriendschap gesmeed in de strijd, wanhoop overwinnen, verdedigen wat juist is. Dragon Ball verheerlijkt streven; Evangelion, ondanks de existentiële wanhoop, dwingt kijkers om lijden onder ogen te zien en toch voor groei te kiezen. Tsubasa Chronicle kanaliseert klassieke ridderlijkheid - de bedoeling van de man als beschermer/dienaar van vrouwen/geliefden, echoënd traditionele genderrollen zonder excuses. Er zijn natuurlijk enkele degeneratieve anime-cartoons, en sommige hebben anti-fascistische, milieuvriendelijke of queer-vriendelijke thema's. Maar over het algemeen behouden de meesten mythische structuren die het als gebaseerd kwalificeren volgens Westerse normen.